1 Eylül 2016 Perşembe

KOĞUŞ


Sabah altıda hastabakıcı hepimizi uyandırdı, her sabah olduğu gibi.

Yanıma geldi, hey kargalar ne oldu, dedi. Bütün kargaları tek tek öldürmek istiyordum ya, benim de takıntım bu işte. İlaçlar sayesinde sinirlerimi yumuşatıp kargalarla barıştırıyorlar beni. Kargaları çok seviyorum dedim kahkahalar atarak. Aslında diyememiştim, bağırdım ama sesim çıkmadı.

Bu çok mutluluk hali güzel. Depresyonun filan var, vurmuşsun diplere, kendine çok acıdığın, en acıdığın, artık yok olmak istediğin anda senin getirmişler hastaneye, ilaçları vermişler, sen gülümsüyorsun laylaylom.

İnsan psikiyatri servisi arkadaşlıklarını özler. Bu bile olur. Bir arkadaşın birkaç hafta kalır ve sonra çıkar, ilaçlı hayatına dışarıda devam eder. Ama hastanenin altına gelir, pencereden size el sallar.

Biz şuurlu hastalar üst kattayız, şuursuzlar alt katta. Yani biz normaliz. Sadece bazı hormonlarımız az veya fazla. Serotonin, dopamin gibi hormonlar. Bunların düzeyi iner kalkar, biz de moral olarak düşer kalkarız. Herkesin farklı tabii. Bazılarımız aşırı uçlarda çok gezer. Manik devreye en üstten girer, depresif döneme en dipten başlar.

Üç dört gün konuşursun birinle hastanede, normaldir, beşinci gün der ki, hastane polisi peşimde, hımm o da normal değilmiş. Anne babasını yiyen var, kedi yiyen, hem de çiğ çiğ. Bir de tabii ki, dışarıdaki insanlardan daha zekiyizdir.

Normal insanlara biz ilginç geliriz. Depresyonda mısın, çok havalı derler, nasıl oldu, nasıl girdin, ben de hep diplerdeyim zaten. Çekici gelir. Bilmezler nasıl zor bir şey olduğunu. Gerçekten depresyona girmeden konuşmak kolaydır.

60 yorum:

  1. Bu öyküler senin hayatından mı yoksa hayal mi?

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Gerçekten ben de çok merak ettim.Deep'i gayet cool bilirim.

      Sil
    2. daha mutlu yaşam/ece evren.

      yazının altında "öykü" diyorsa tamamıyle hayal, kurgu. bu yazıyı, yolda yürürken iki kişi konuşuyordu, tanıdıkları bir kişinin kedi yediklerini sölediler, buna kulak misafiri oldum ve bu öyküyü kurguladım :) yazının altında "öykü" demiyorsa gerçek veya gerçek düşüncelerim oluyor :)

      Sil
    3. Doğru Deep kızım.Ayrıntıyı kaçırmışız özür :( Aman zaten kedi , şu bu yiyenlerden Allah korusun.İnsan depresyondayken hastahaneye çok ekstrem durumlarda, sinir krizi falan geçirdiğinde ancak yatar.Seratonin eksikliği ilaçlarla gideriliyor.Ancak başka hikayeleri de varsa hastanın onu ben de bilmiyorum.

      Sil
    4. ece evren.

      of ya neler yaşıyor değil mi insanlar.

      Sil
  2. Zaten bunalım takılmak da moda oldu ya laf olsun diye depresyona giriyoruz ;) ya rabbim kimseye boyle rahatsızlıklar yasatmasın.....

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. biz her yer okul.

      gerçekten de yaa, depresyona girmek çekici bir şey sanki, her şeye depresyon diyorlar :)

      Sil
  3. Harikasın sennn kalemine sağlık.. :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. içimden geldiği gibi.

      sen de harika yazıyosun kiii :)

      Sil
  4. Çok hoşuma gitti, devamını bekliyorum :D

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. saliha.

      du bi düşüneyim mademsi :)

      Sil
  5. Hariçten gazel okumak kolay gelir insanlara, havalı buldukları şeyin aslında nasıl içten içe kemirdiğini anlamazlar, düşünmezler.
    Nerden buldun bu konuyu yaaa?

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. calimero.

      de mi ama. yolsa rastgele düşündüm, her zamanki gibi :)

      Sil
  6. Sevdim ben bu koğuşu. Şu anne babasını yiyenlerden uzak dur sadece:)

    YanıtlaSil
  7. Bu yazdığın beni taaa psikiyatri stajıma götürdü yavrucuğum.Bak,binlerce depresyonlu,manik-depresif vs tedavi ettim ama yukarıdaki yazı beni öğrencilik yıllarıma götürdü.Bu hastalarla yeni tanıştığımızda yaşadıklarımızı aynen yazmışsın.Çok beğendim,çok iyi gözlemlemişsin,helaalll 👏👏👏

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. sevda şahin.

      oleeey, gerçek gibi yazmışım he :)

      Sil
  8. Öyle inandırıcı ve detaylı ki. Okuyunca "çok yakından birebir gözlem mi?" dedirtiyor. Sanki içlerinde bulunmuş gibi. Ancak öylesi bir yaşanmışlıkla aktarılabilecek incelikler gibi çünkü. Yoksa? :)))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. acemi demirci.

      hihi, gözlem değil. psikiyatri bölümü hiç görmedim hayatımda, hiç gitmedim. hayal gücü işte. hislerim kuvvetlidir.

      Sil
  9. Yazı da, uyuyan cücüşler de çok güzel...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. emine bektaşi.

      kadıköy çarşıda duruyoo o papağanlar :)

      Sil
  10. Gerçekten harika kalemine sağlık :)

    YanıtlaSil
  11. etiket kısmında "öyküler" yazıyor olması içimi rahatlatmalı mı?

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. bahar.

      depresyonla filan hiç işim olmaz benim. kurgu bunlar hep. :)

      Sil
  12. kafamı aldı götürdü bir yerlere

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. meltem sert.

      iyi kurgulamışım desenee :)

      Sil
  13. Yanıtlar
    1. merih.

      aman aman valla böyle hastalara geçmiş olsun tabii :)

      Sil
  14. O yemeli kısım az biraz irkiltmedi değil beni :D

    Ama tesadüf ne güzel diğ mi gözümün ucuyla bakmıştım gece vakti şimdi tam okudum :))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. bir garip seyma.

      evet yaaa aynı konuyu düşünmüşüüüz :)

      Sil
  15. Sanki benden bahsetmişsin..
    Kalemin dert görmesin ;)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. ömer.

      ay deme öyle şeyleeer :)

      Sil
  16. Yanıtlar
    1. czerwona.

      aren't they? :) thanx :)

      Sil
  17. İçerdekiler mi anormal? Dışarıdakiler mi? Sevgiler...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bu yorum için kutlarım sizi.Zira doktorum aynı şeyi söyler.

      Sil
    2. persephone/eve evren.

      he valla de miiii :)

      Sil
    3. Vallahi öyle.Her gidişimde oyalama beni, benimle dalga mı geçiyorsun, senin karakterin karamsar diyor Deep.Depresyonu yaşayan biri olarak yazdım zaten bloğumda.Amaaan sizlerden uzak olsun.Zira herkes dayanamaz.

      Sil
    4. ece evren.

      bence de seninki depresyon değil. depresyon çok ağır bir durum.

      Sil
  18. Psikiyatri servisindeki birinin hayatı oldukça cazip.İlaçla tedaviye dışardan devam eden kişinin anlatıcılığında hikayenin devamı gelse mesela ne güzel olurdu ;)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. aytül.

      du bakalım yazarım belkilim :)

      Sil
  19. Dracula kitabında, kuşlarla ilgili sıkıntısı olan biri vardı. Adam hasta sanılıyordu ama vampirlerle alakası vardı.

    YanıtlaSil
  20. Ayy depresyona girmeyi gerçekten havalı olmak zannedenler var. Ne kadar acı bir şey olduğunu bilirim, çok sevdiğim bi insan için gün aşırı psikiyatra birlikte gitmiştim, çok çok zor...

    YanıtlaSil
  21. Dilerim Deep, şimdi iyiyim amaa :))

    YanıtlaSil
  22. Yanıtlar
    1. ortada karışık.

      tişikkirlir :)

      Sil
  23. Yanıtlar
    1. yaşayan anılar.

      bu yazıya mı şaşırdııın kiii :)

      Sil
  24. Buralarda bloglarda daha yeniyim:) bu da demek oluyor ki daha yazılarına daha cok şaşırıcam:) depresyonun en havalısını ilk defa duydum :)))))

    YanıtlaSil
  25. ayy düşünmesi bile korkunç..:)

    YanıtlaSil
  26. aha olmak istediğim yer valla normallerin hayatından daha akıl hastanelik bir yer yok yani orası kurtuluş benim tespitim bu.
    Melek küçük iken ben büyüdüğümde deli olacağım derdi :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. arsu.

      çok tatlıııı bu yorum tümüyleee :)

      Sil