Daha dün gibi, görkemli bir törenle derin sulara bırakılmıştınız. O günden sıçrayan suların nemini hala üzerimde hissediyorum. Oysa ki aradan çok yıllar geçti. Kimsenin bir suçu yok. Bütün suç doğanın adaletinde.
İskeleyi ardınızda bıraktınız, dalgaların kalabalıklarına karıştınız. Haklısınız tabii, yaşam tatlı, gezmek tatlı. Ama işte bende hatıra da bıraktınız.
Ama kanmayın okyanusların görkemine. Koskoca gemiler de olsanız, dünyanın insanını da taşısanız, sizin de bağlanmanız lazım. Bağlanmadan tekrar hayata çıkamıyorsunuz. İskeleye gelip bağlanmadan sizin arkanızdan el sallanmaz, vedalar edilmez.
İşte iskelenin en gizemli ucunda, kenarda, soğukta, sıcakta, hırçın dalgalar dövse de gece gündüz, o gelen giden insanların hatırına direniyorum ben.
Dalgaların kalabalıkları ürkütüyor beni. Kıyıdan bakarken bile. :)
YanıtlaSilBabadan kaçış yok yani Deep.
YanıtlaSil"İskelenin en gizemli ucunda bir gemi" çok uzaklarda tek başına, yalnız yaşayan insanlar gibi. Ama fırtınalara direnmese sağlam kalamaz ki!
YanıtlaSilYa batar, ya da hırçın dalgalarla birlikte sürüklenirdi.
Çok güzel doğa ile iç içe bir iç çekiş gibi olmuş, kısa ve öz. Harika
YanıtlaSilİskele babası kaldı mı hala? Yeni teknolojiler babayı da bulur, yok eder. Ama üzüldüm babaya,inanıyorum güzel zamanları da olmuştur:)
YanıtlaSilÇok beklememek lazım iskelecim. Bir yolcu gider öbürü gelir, hayat kısa sen yüzüşü hatırla :)
YanıtlaSilŞiir gibi aktın gittin yine :/)
YanıtlaSiliskele babası müthiş nostaljik tatlı kelime :)
YanıtlaSilHem melankolik hem sıcak hissettirdi bana, bayıldım.
YanıtlaSilHer şeyin vakti sayılı. :)
YanıtlaSilOha deepcim seni gördüm :) buralar bitmiş bitmiş. Eski tad yok.
YanıtlaSilBen de geldim tekrar buraya ama farklı bir kullanıcı adı ile :)
Çok deep olmuş...
YanıtlaSilİskeleler hep hüzünlendirir beni. Ah hele Moda İskelesi, mağrur ve tek başına:(
YanıtlaSilİskele babasından bağlanma metaforuna ne güzel bir yazı olmuş :)
YanıtlaSil